PÄRNU

Voor de tweede keer tijdens mijn uitwisselingsjaar bezocht ik Pärnu. Dit is de belangrijkste badstad in Estland. In tegenstelling tot mijn eerste bezoekje, kon ik nu wel meedoen aan het typische strandtoerisme. En alsof het warme (30°!) weer nog niet goed genoeg was, spendeerde ik het hele weekend daar met Vera.

Vlak na onze laatste tekenles vrijdag, pikte Vera’s gastmama ons op om naar Pärnu te vertrekken. We maakten even een tussenstop in Viljandi. Ook daar ben ik al geweest, maar dan samen met Karolien. Viljandi zag er compleet anders uit in de lentezon. Het is niet zo simpel een plaats te herkennen wanneer alle sneeuw weg is. We liepen wat rond in het stadcentrum en bezochten het kasteel. Na een verkoelende smoothie, zetten we de reis naar Pärnu verder. De eerste stop was het vakantiehuisje van Vera haar gastgezin. We laadden te auto uit zodat we onmiddellijk naar het stadscentrum konden vertrekken. Daar gaf Vera haar gastmama een soort van tour. Ze groeide namelijk op in Pärnu. Iemand die overduidelijk niet aan de kust is opgegroeid, is Vera. Als Zwitserse heeft zij maar amper de zee gezien in haar leven. En dat was te merken aan haar oogjes die oplichtten als een klein kind. Na onze tour keerden we terug naar het vakantiehuisje en maakten er een gezellige avond van.

De volgende dag trokken Vera en ik direct na het ontbijt het stadscentrum in. We maakten in de voormiddag een wandeling op het strand met onze voetjes in het water. Na het wandelen hadden we wat rust nodig. Dat deden we in de vorm van zonnebaden. In de loop van de namiddag kregen we honger, dus gingen we op zoek naar een goed restaurantje. Er was keuze genoeg! of beter gezegd, teveel.. Uiteindelijk vonden we een Italiaans restaurantje waar ik spaghetti en Vera een pizza at. Als dessertje namen we natuurlijk tiramisu. Na die overheerlijke maaltijd, hadden we weer genoeg energie om het stadscentrum te verkennen. We deden een aantal winkeltjes. Helaas sloot alles al om 4 uur. Dus zat er niets anders op dan terug te gaan zonnen op het strand. Een te snel smeltend ijsje en in Vera haar geval een tintje bruiner later, begon het te stormen. Kletsnat scholen we in een bar. Daar ontdekten we dat ze calamares hadden. We zijn daar beiden echt verzot op, dus die stonden al snel op ons tafeltje. Wanneer de storm wat gaan liggen was, wandelden we nog wat rond tot de laatste bus. Eenmaal thuis, hadden we net tijd genoeg om te douchen voor Eurosong begon. Met een schoteltje vol koekjes en chocolade, keurden we alle liedjes. Nadat de Deense winnares haar liedje voor de laatste keer zong, kropen we vermoeid ons bedje in. 

Zondag hielpen Vera en ik haar gastmama met het schilderen van de tuinmeubels. Dit deden we erg rustig aan en in het zonnetje was het werk nog lichter. We aten tussendoor ook de hele koelkast leeg (wat stiekem te merken is aan mijn buik op Vera haar polaroid foto). In de namiddag keerden we met stormachtig weer terug. Maar veel donder viel er niet te horen, aangezien Vera en ik luidkeels met de radio meezongen (en heel fout dansten). Een leuke afsluiter van een geslaagd weekend. 

XOXO MJo

Ups en downs

Afgelopen week was het weer prachtig! Ik had niet verwacht dat ik zo vaak mijn zomerkleren ging bovenhalen in Estland. Mijn melkflesbeentjes zijn geen enkele dag bedekt geweest en de zomersproetjes staan weer volop in bloei. Bij zomers weer hoort natuurlijk veel in parkjes zitten en avondwandelingen maken in het stadscentrum. Dat somt zowat mijn hele week op eigenlijk. Een lekker lui leven.

Natuurlijk had ik wat gepland voor in het weekend. Maar die plannen vielen in het water. Of liever gezegd, de wc-pot. Vrijdagavond had ik blijkbaar iets verkeerd gegeten met als gevolg dat ik een weekend lang last had van een voedselvergiftiging. Ik ben ondertussen weer de oude, maar stiekem nog altijd wat teleurgesteld dat mijn plan nu niet doorging. Wat dat plan was? Wel, sinds januari ben ik al aan het trainen om de 10 km te lopen in de Tartu marathon. Ik heb het er nooit over gehad op mijn blog omdat ik jullie wilde “verrassen” met mijn prestatie. Ik weet dat ik die 10 kilometer kan lopen want dat deed ik een week voor de marathon (om zeker te zijn dat ik het aan zou kunnen). Maar dat is toch niet hetzelfde als dan uiteindelijk die marathon echt te lopen. Ik zal hier waarschijnlijk nog een tijdje mee inzitten. Maar ik ben in ieder geval terug gezond, wat nog altijd het belangrijkste is.

XOXO MJo

Om het goed te maken dat ik niet veel blogmateriaal heb, zijn hier nog wat extra foto’s van in Letland. Ze zijn getrokken door Niels Von Den Sinnen

foto’s door Nora Elisabeth en Cianne Tait